شعر و بس

ببخشیدم ببخشیدم اگـر این سـان پلـیدم ببخشیدم کـه طعمِ خون چشیدم ببخشیدم که جان ها را گرفتم بسی خونِ جوان ها را مَکیدم ببخشیدم که با دسـتانِ هرزَم گل باغِ وطن ، از شاخه چیدم ببخشیدم شرف در ذاتِ من نیست. شدم چون مار و انسان را گَـزیدم به شـلاقِ رذالـت تکـیه کردم به چاقـویِ قساوت بَس بریدم زِ خــونِ دختــرانِ داغ دیــده به رویِ برگه ها،امضا چکیدم سرِ سبزِ جوانان را شکستم زبـانِ حـق مـَردُم را بریـدم صـدایِ دادِ فرزنـدانِ ایـران صـدایِ جیغِ زهـرا را شنیدم جوانان را به جـرم هیچ ، شلاق به کهریزک سـرِ انسـان بریـدم زدم برطبلِ زور و ضرب ...

ادامه مطلب